قرآن «هو» مطلق است

قرآن «هو» مطلق است

.

 

 

 «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ»

إِنَّا أَنزَلْنَاهُ فِی لَیْلَهِ الْقَدْرِ

 لَیْلَهُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِّنْ أَلْفِ شَهْرٍ

تا آخر.

مرجع «هُ» چیست؟

مرجع ندارد.

 اگر مرجع ندارد پس ما چه میفهمیم؟

دو «هُ» داریم:

یک «هُ» که مرجعش محدود است و مذکور است,

یک «ه» که مرجعش لامحدود است و لامذکور است.

مثلاً «قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ»، مرجع کیست؟ خداست.

چون خدا لامحدود است،

مجرّد است،

ازلی است، ابدی است

و «هُو» مطلق خداست،

«هو» مقیّد غیر خداست یا کم یا زیاد یا مادّی یا روحی یا هر چه.

ولیکن «هو» مطلق که مرجعش الله است،

 این «هو» قائم مطلق است.

«قل هو الله احد»

«هو» مرجعش الله است،

چون اوّلین اسمِ الله که بدون لفظ دالّ است «هو» است،

بعد الله است.

«قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ * اللَّهُ الصَّمَدُ» و اوصاف دیگری که هست.

بنابراین همان‌طور که «هو» در بُعد الوهیت مرجعش الله است،

«هو» در بُعد کتاب هم مرجعش قرآن است.

قرآن «هو» مطلق است

و سایر وحی‌ها «هو» مطلق نیستند.

سایر وحی‌ها محدودند،

محدود به زمان‌ها، انسان‌ها و مکلّفین خاصّ‌اند، در زمان خاصّ،

ولیکن «هو» قرآن «هو» مطلق ربّانی است در بُعد امکان نزول

که بُعد از آن امکان ندارد نازل بشود.