مسئله ۱۰۰۳

مسئله ۱۰۰۳

اگر زن و شوهر هر دو راضى باشند كه توليد مثل با تلقيح نطفه در رحم زن انجام پذيرد، در صورت ضرورت كه نطفه از راه حلال به‌‌دست آيد و توسط شوهر يا دكتر زن به‌‌گونه‌‌اى حلال در همسر تلقيح شود اشكالى ندارد، البته ضرورت هنگامى است كه به‌‌هيچ‌‌وجهى نتوانند با عمل جنسى بچه‌‌دار شوند و زندگى بدون بچه برايشان عسرآور باشد، و اگر حرمت عسر ـ كه دچار شدن به‌‌محرماتى چون اختلافات خانوادگى شديد است كه احيانا منجر به‌‌طلاق هم مى‌‌شود ـ از حرمت تلقيح ـ كه ديدن عورت است ـ بيشتر باشد، تلقيح جايز است، و اگر حرمت تلقيح از ترك آن بيشتر باشد جايز نيست، و اگر نطفه‌‌ى مخلوط دو همسر را به‌‌گونه‌‌اى حلال ـ مثلاً از همسر اولش به‌‌همسر ديگرش تلقيح نمايند ـ و يا به‌‌گونه‌‌اى حرام كه در رحم زنى نامحرم قرار گرفته و فرزندى پديد آيد، اين فرزند داراى دو مادر است: ۱ ـ صاحب نطفه برمبناى آيه‌‌ى «يَخْرُجُ مِنْ بَيْنِ الصُّلْبِ وَ التَّرائِبِ» (سوره‌‌ى طارق، آيه‌‌ى ۷) كه صاحب نطفه است. ۲ ـ صاحب رحم كه «وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كامِلَيْنِ»(سوره‌‌ى بقره، آيه‌‌ى ۲۳۳) كه صاحب رحم است. بنابراين تمامى احكام مادر و فرزندى از قبيل محرميّت، حقوق مادر و فرزندى و حق‌‌الارث يك مادر ميان هر دو و بالسويه و از اين قبيل، در مورد اين دو مادر و اين فرزند برقرار است.