مسئله ۱۲۵

مسئله ۱۲۵

جبيره چيزى است كه روى زخم مى گذارند اعم از دوا، پارچه و مانند آن ها كه در صورت امكان روى آن را براى وضو يا غسل بايد شست و در مسح كردن مسح كرد، و اگر شستن آن زيان آور و يا خيلى دشوار است كافى است فقط به نيّت وضو دست تر روى آن بكشد كه به جاى شستن مى باشد، و در صورت امكان اطرافش را به مقدار ممكن بشويد يا مسح كند و حكم جبيره از «ما جَعَلَ عَلَيْكَمْ فِى الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ» (سوره ى حج، آيه ى ۷۸) و نيز «يُريدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُريدُ بِكُمُ الْعُسْرَ» (سوره ى بقره، آيه ى ۱۸۵) پيدا است كه اگر شستن جاى زخم يا هر عارضه ى ديگر عسر يا حرج دارد روى آن زخم پارچه ى پاكى قرار مى دهى و به تكليفت كه شستن يا مسح كردن است عمل مى نمائى، چنان كه در خبر است كه: ناخن پايم زخم شد چگونه بر آن مسح كنم؟ حضرت فرمودند: «إمْسَحْ عَلَى الْمَرارَةِ» «بر دارويى كه روى زخم نهاده اى مسح كن» كه اين از موارد فرموده الهى «ما جَعَلَ عَلَيْكُمْ فِى الدِّينِ مِنْ حَرَجٍ» است كه چون بالاخره اصل مسح اين انگشت زخمى ساقط نيست بنابراين روى دوا و يا هر چيز ديگرى را كه فاصله ى ميان مسح و زخم است مسح كن، تا در اين مسح زيان نبينى و تكليف خود را نيز انجام داده باشى. و اگر زخم، تمامى يك عضو مسح كردنى يا شستنى وضو را فراگير شد، اين جا هم ظاهراً تكليف همين است، جز آن كه بايد با ضميمه كردن تيمم نيز رعايت احتياط كنى.