مسئله ۶۶۳

مسئله ۶۶۳

براين اساس چنان‌‌كه اگر زن از حقوقى زناشويى سرپيچى كند به‌‌اصطلاح «ناشزه» است و حق نفقه‌‌اش بر مرد ساقط مى‌‌شود، اگر مرد هم از حقوقى زناشويى سر باز زند زن حق دارد از هم‌‌بسترى او جلوگيرى كند كه هم نهى از منكر است و هم براى دفاع از حق خودش مى‌‌باشد، تا شايد اصلاح شود چنان‌‌كه در كريمه‌‌ى «إنِ امْرأةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزا أوْ إعْراضا فلا جُناحَ عَلَيْهِما أنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحا»(سوره‌‌ى‌‌نساء، آيه‌‌ى ۱۲۸) چنان حقى را در مثلثى از نهى از منكر در پرتو اصلاح وى به‌‌زن داده است، چنان‌‌كه در كريمه‌‌ى ديگرى متقابلاً همين حق را به‌‌مرد در برابر زن ناشزه مى‌‌دهد كه «وَ اللاّتى تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فِى المَضاجِعِ وَ اضْرِبُوهُنَّ فإنْ أطَعْنَكُمْ فَلاتَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبيلاً…»(سوره‌‌ى نساء، آيه‌‌ى ۳۴) «و زنانى كه از سرپيچى آنان مى‌‌ترسيد ـ كه سرپيچى به‌‌اندازه‌‌اى هرزه شده كه خانمان‌‌سوز گشته ـ پس آن‌‌ها را موعظه كنيد. و در بستر از آن‌‌ها دور شويد سپس آنان را بزنيد…» كه اين زدن به‌‌منظور اصلاح ـ آخرين چاره‌‌ى باب نهى از منكر است، چنان‌‌كه زن هم‌‌برحسب كريمه‌‌ى گذشته به‌‌طور مجمل و لطيفى حق چنان جريانى را نسبت به‌‌مرد دارد. چنان‌‌كه در: سوره‌‌ى نساء آيه‌‌ى ۷۱ هم حق امر به‌‌معروف و نهى از منكر را براى هر دوى زنان و مردان به‌‌گونه‌‌اى يكسان مقرر كرده كه در محيط زناشويى شايسته‌‌تر و بايسته‌‌تر است. ولى چون توان زنان نوعا از مردان در اين سه مرحله كم‌‌تر است، در آيه‌‌ى (۱۲۸) به‌‌گونه‌‌اى مجمل آن را بيان نموده، و «فلا جناح» هم كه اين‌‌جا گناه اصلاح را سلب كرده از اين روست كه گمان گناه را در اين‌‌باره نسبت به‌‌زنان بزدايد،برخلاف خيال عرب جاهلى كه زن هيچ‌‌گونه حقى نسبت به‌‌همسرش ندارد! مانند نفى جناح در سعى صفا و مروه، و در مورد نمازى خطرناك، كه فريضه‌‌ى سعى و كاستى كيفى از نماز را در اين‌‌گونه موارد تثبيت كرده است.