مسئله ۸۰۲

مسئله ۸۰۲

كشنده‌‌ى حيوان شرط نيست كه مسلمان باشد*، بلكه همين اندازه كه موحد باشد و بدانيم اين شرائط را انجام داده كافى است، بنابراين كشته‌‌ى يهودى و نصرانى تا چه رسد به‌‌مسلمان منحرف، با انجام شرائط كشتن حلال ذبحشان است، و «وَ ما لَكُمْ ألا تَأكُلُوا مِمّا ذُكِرَ اسْمُ اللّه‌‌ عَلَيْهِ» (سوره‌‌ى انعام، آيه‌‌ى ۱۱۹) كه «چرا از آن‌‌چه نام خدا بر آن ياد شده است نمى‌‌خوريد» سرزنشى است درباره‌‌ى مشركانى كه از اين گوشت‌‌ها نمى‌‌خوردند، و نيز مسلمانانى كه از كشته‌‌ى غيرمسلمانانى كه نام خدا را به‌‌هنگام كشتن حيوان برده‌‌اند خوددارى مى‌‌كردند و آيه‌‌ى مائده كه «وَ طَعامُ الَّذينَ أوتُوا الْكِتابَ حِلٌّ لَكُمْ» (سوره‌‌ى مائده، آيه‌‌ى ۵) «طعام و غذاى اهل كتاب براى شما حلال است» تمامى غذاهاى حلال اهل كتاب را بر ما حلال كرده كه از جمله‌‌ى آن‌‌ها حيوانات حلال گوشت است، مگر در صورتى كه عمداً نام خدا را به‌‌هنگام كشتن آن‌‌ها نبرده باشند كه به‌‌حكم «وَ لاتأكُلُوا مِمّا لَمْ يُذْكَرِ اسْمُ اللّه‌‌ عَلَيْهِ وَ إنَّهُ لَفِسقٌ»(سوره‌‌ى انعام، آيه‌‌ى ۱۲۱) «و نخوريد از آن‌‌چه نام خدا بر آن ياد نشده كه محققا فسق است» كه هم نام خدا را نبردن، و هم خوردن از آن‌‌چه بدون ياد كردن نام خدا كشته شده، هر دو فسق است. و نيز در صورتى كه عمدا رو به‌‌قبله نكشته و يا رگ‌‌هاى مربوطه را چه عمدا و چه سهوا نبريده باشد حرام است.بنابراين ذبيحه‌‌اهل كتاب به‌‌طور مطلق حرام نيست بلكه به‌‌علت اين‌‌كه شرائط ذبح را رعايت نميكنند حرام و ميته است.
و در بيش از چهل روايت اين جمله مكرر است كه «إنَّما هُوَ الإسْمُ وَ لا يُؤمَنُ عَلَيهِ إلاّ مُسْلِمٌ» تنها مهم ياد كردن نام خداست و به‌‌جز مسلمان در اين‌‌جا مورد اطمينان نيست، كه اگر كافر در برابر ما ذبح شرعى كرد ـ و يا ذبح شرعيش به‌‌هر وسيله‌‌اى مسلم شد ـ اين عدم اطمينان نيز برطرف شده و ديگر ايرادى در كار نيست.