مسئله ۹۲۷

مسئله ۹۲۷

«مَيْسِرْ» به‌‌معناى آسانى و يا مكانى آسان است كه به‌‌اصطلاح اسم مصدر و يا اسم مكان است، كه خود زمينه‌‌ى آسانى براى عداوت و بغضاء و صد عَنْ ذِكْرِ اللّه‌‌ وَ عَنِ الصَّلاةٍ است، چنان‌‌كه وسيله‌‌اى است آسان براى برد و باخت مال و آبرو و حيثيت و غلبه كردنى كه موجب دشمنى است، و چون تمامى وسايل اين گناهان گناه است وسايل آسانشان كه مسير و قمار است نيز گناه، و بلكه گناهى بيشتر است، و اصولاً كارى كه كسى را به‌‌ناهنجارى رساند و انسان را به‌‌حرام بكشاند و از واجبى باز دارد و به‌‌حرامى وادارد، «إثْم» و گناه است كه آدمى را در انجام واجباتش كُند و در انجام محرمات تند و چالاك مى‌‌سازد، چنان‌‌كه در آيه‌‌ى بقره در پاسخ از «خمر و ميسر» آمده است كه «قُلْ فيهِما إثْمٌ كَبيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ» (سوره‌‌ى بقره، آيه‌‌ى ۲۱۹) و چون «إثْم» هر كارى است كه انسان را در انجام تكليف واجب سست مى‌‌كند «إثٌم كبير» هم طبعا آن است كه جلوى واجباتش را مى‌‌گيرد، كه موجب ترك واجباتى و فعل محرماتى است، و در زمينه‌‌ى برد و باخت حرامش ـ اضافه بر محرماتى ديگر ـ مالى است كه به‌‌باطل مى‌‌خورد يا مى‌‌خوراند، و در غير اين صورت نيزازجمله‌‌ى محرماتش عداوت و بغضاء و صد عن ذكراللّه‌‌ و عن‌‌الصلاة است، وحتى اگر هم انسان را به‌‌اين محرمات نزديك كند نيز همچنان حرام است، تا چه رسد كه به‌‌آن‌‌ها آلوده‌‌اش سازد، كه تمامى زمينه‌‌هاى اين چهار گناه مانند زمينه‌‌هاى ساير گناهان به‌‌حساب «إثم» بودن حرام است تا چه رسد كه «إثْم كبير» باشد كه عداوت و بغضاء و بازدارى از ياد خدا و نماز را به‌‌همراه دارد. كه اين اعمال از بزرگ‌‌ترين گناهان به‌‌شمار مى‌‌آيند، كه دو گناه اول اجتماعى است و دو گناه دوم مستقيما نسبت به‌‌حضرت اقدس الهى است، و عامل اين چهار گناه اصول گناهان را مرتكب شده است.