مسئله ۹۳۹

مسئله ۹۳۹

اصولاً شركت در مجالس گناه گرچه خود آلوده‌‌ى به‌‌گناه نشوى بازهم حرام است مگر در صورتى كه در اين نشست نهى از منكر كنى و حالت موعظه و راهنمايى داشته باشى چنان‌‌كه در آيه‌‌ى (۶۸) انعام به‌‌وجه عام فرمايد «و إذا رَأيْتَ الَّذينَ يَخُوضُونَ فى آياتِنا فَأعْرِضْ عَنْهُمْ حَتّى يَخُوضُوا فى حَديثٍ غَيْرِهِ وَ اِمّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطانُ فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكرى مَعَ الْقَوْمِ الظّالِمينَ»، «و هنگامى كه ديدى كسانى راكه در آيات و نشانه‌‌هاى ما فرو مى‌‌روند ـ كه آن‌‌ها را بى‌‌اثر يا نقض كنند ـ پس از آن‌‌ها روى گردان شو تا در گفته‌‌اى ديگر فرو روند و اگر حتما شيطان از يادت ببرد پس هرگز پس از متذكر شدن با گروه ستمكاران منشين» كه اين‌‌جا نخست شركت در نشست با كافران را كه در آيات الهى فرو مى‌‌روند منع كرده، و در آخر به‌‌طور كلى نشست در جمع ستمكاران را تحريم فرموده است، و هر اندازه مجلس حرام ناهنجارتر باشد به‌‌همان ميزان شركت در آن هم ناهنجارتر است كه برحسب آيه‌‌ى (۱۴۰) نساء شركت‌‌كنندگان در مجالس و محافل گناه را هم‌‌چون عاملان گناه دانسته و مى‌‌فرمايد «وَ قَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فى الْكِتابِ أنْ إذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللّه‌‌ يُكْفَرُ بِها وَ يُسْتَهْزَءُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتّى يَخُوضُوا فى حَديثٍ غَيْرِه إنَّكُمْ إذا مِثْلُهُمْ إنَّ اللّه‌‌ جامِعُ الْمُنافِقينَ وَ الْكافِرينَ فى جَهَنَّمَ جَميعا»«و محققا در كتاب بر شما فرستاد (نظر به‌‌آيه‌‌ى انعام است) كه هنگامى كه شنيديد آيات خدا مورد كفر و استهزا قرار گرفته پس هرگز با آنان ننشينيد تا در گفته‌‌اى ديگر فرو روند، «واِلا» همانا شما در اين نشست ناشايسته همانند آنانيد و همواره خدا منافقان و كافران را در جهنم گرد هم خواهد آورد».
گرچه در اين‌‌جا مجلس كفر و استهزا به‌‌آيات خدا مطرح است، ولى با توجه به‌‌قسمت آخر آيه‌‌ى انعام كه مى‌‌فرمايد «فَلا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِكرى مَعَ الْقَوْمِ الظّالِمينَ» به‌‌طور كلى نشست با ستم‌‌كاران ـ به‌‌ويژه در حال ستمشان ـ حرام اعلام شده چون رنگش رنگ نفاق است كه اگر خود راضى به‌‌آن نيستى چرا با عُمّالِ گناه مى‌‌نشينى؟ و روى اين اصل نه تنها نشست با كافران در جلسه‌‌ى كفرشان، و يا نشست با شراب‌‌خواران در مجلس شراب خواريشان، بلكه به‌‌طور عموم نشست با تمامى ستمكاران در هر ستمى همگامى با همان ستم‌‌كاران است، كه با اين نشست اين ستم را امضا مى‌‌كنى، و در ديدگاه ديگران هم در سلك آنان قلمداد مى‌‌شوى، مگر اين‌‌كه در چنان نشستى حالت موعظه و نهى از منكر داشته باشى كه نه تنها حرام نيست بلكه واجب نيز هست، ولى به‌‌اندازه‌‌اى كه واجبت را انجام دهى و نه اين‌‌كه پس از آن هم به‌‌نشست خود ادمه دهى، و بايد در آخر كار اگر موعظه‌‌ات اثرى نكرد فورا مجلس را ترك كنى و اين خود از مراحل نهى از منكر است.