مسئله ۱۱۵

مسئله ۱۱۵

اگر مبتلاى به بيماريى است كه بول و يا غائط از او اندك اندك بيرون مى آيد و قابل جلوگيرى هم نيست مگر به عسر يا دست كم حرج، اگر بداند يا احتمال دهد كه در امتداد وقت نماز به اندازه ى وضو گرفتن و نماز خواندن- تنها به منظور داشتن واجبات اين دو وقت خواهد يافت- بايستى تكليف خود را تا آن هنگام تأخير اندازد، و اگر هم مهلتش تنها به اندازه ى واجبات نماز است نيز چنان است، ولى اگر يقين و يا احتمال چنان مهلتى را نمى دهد، بايستى- در آخر وقت- عمل مضطر را انجام دهد، كه در بين نماز هر گاه بول يا غائط از او بيرون آمد با آبى كه نزديك خود از پيش آماده كرده مرتباً تطهير كند و وضويش را نيز تجديد نموده به همين ترتيبت نمازش را بدون شكستن انجام دهد، مگر در صورتى كه اين عمل حرجى و طاقت فرسا، يا عسرآور باشد كه تنها به مقدار مقدورش واجب و بقيه اش در صورت حرج مستحب و در صورت عسر حرام است.