مسئله ۴۹۷

مسئله ۴۹۷

حج طاقت‌‌فرساى بدون عسر و ضرر ـ كه در اصطلاح شرعى حرج است گرچه مستحب است ولى به‌‌جاى واجب ـ به‌‌گونه‌‌اى برتر ـ محسوب است كه «مَنْ تَطَوَعَ خَيْرا فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ»(سوره‌‌ى بقره، آيه‌‌ى ۱۸۴) «هركس به‌‌زحمت كار خوبى را انجام دهد براى او بهتر است». در كل «مَنِ اسْتَطاعَ إلَيْهِ سَبيلاً»(سوره‌‌ى آل عمران آيه :۹۷) كه تنها توانايى حج يا عمره را موضوع وجوب حج دانسته، به‌‌خصوص «وَ أذِّنْ فى النّاسِ بِالْحَجِّ يأتُوكَ رِجالاً وَ عَلى كُلِّ ضامِرٍ يأتينَ مِنْ كُلِّ فَجٍّ عَميقٍ»(سوره‌‌ى حج، آيه‌‌ى ۲۷) كه پيادگان را بر سواران مقدم داشته، فريضه‌‌ى عبادى و سياسى حج را بر تمامى توانايان حتمى دانسته*، كه حتى اگر شما با داشتن توانايى مالى توانايى بدنى نداريد بايد كسى ديگر را روانه‌‌ى حج يا عمره كنيد مگر با يقين و يا احتمالى عقلايى كه در آينده‌‌اى خود توان آن را خواهيد يافت.
و اين‌‌جا در ميان صدها مسأله‌‌اى كه در سراسر كتاب حج آورده‌‌ايم در مورد مسأله‌‌ى قربانى مُنى و ساير قربانى‌‌هاى اياّم حج لازم به‌‌تذكر است كه فقط در انحصار بهره‌‌گيرى بى‌‌نوايان باشد و بس، كه اگر بدانيم در روز معين گوشت قربانى به‌‌هدر مى‌‌رود اين قربانى حرام است و بايد به‌‌گونه‌‌اى كه در مسأله بعد ذكر مى‌‌كنيم عمل شود.