مسئله ۵۶۴

مسئله ۵۶۴

عموم اولويت‌‌هايى كه در اثر كوشش و سعى زمينى در اختصاص كوشندگان قرار مى‌‌گيرد تنها به‌‌اندازه‌‌ى نياز كوشنده است و بس، و نسبت به‌‌بيش از حدّ نيازش در حكم كارگر يا كارمند است براى ديگران، مگر در صورتى كه نياز و تقاضايى نسبت به‌‌زمين زايد بر نياز او نداشته باشند، و اين كوشش‌‌ها هم‌‌چون كوشش‌‌هاى گروهى است كه اموالشان در دريا غرق شده كه هر كس در اثر كوشش شخصى خود تنها حق به‌‌دست آوردن مال خود را دارد، و اگر كسى مال ديگرى را بيرون آورد تنها حق مزدى عادلانه از صاحب اين مال را دارد.
آرى! تنها تفاوتى كه در اين ميان هست اين است كه اين‌‌جا اگر صاحب مال چنان اجازه‌‌اى را به‌‌شما نداده شما حق كارمزد معينى هم نداريد و بايد اين مال را بدون دريافت اين كارمزد ـ با حق دريافت مزدى عادلانه و معمولى ـ به‌‌صاحبش برگردانيد، اما در مورد بهره‌‌هايى كه از زمين و زمينى‌‌ها بيش ازحدّ نياز خودتان در اثر كوششتان به‌‌دست مى‌‌آوريد، ديگران در صورتى مى‌‌توانند مقدار زيادى را از شما بگيرند كه كارمزد حقيقى شما را بپردازند، زيرا «و أن ليس للإنسان إلاّ ما سعى» عموما نتيجه‌‌ها را پيرو كوشش‌‌ها قرار داده و روى اين اصل چه معنى دارد كسانى كه هرگز كوششى براى به‌‌دست آوردن اين مال نكرده‌‌اند با شما شريك باشند؟