مسئله ۷۲۴

مسئله ۷۲۴

عده‌‌ى وفات چه در دايم و چه در منقطع و چه كنيز در هر صورت به‌‌طور كلى چهار ماه و ده شب است و نه ده روز زيرا در آيه «أرْبَعَةَ أشْهُرٍ وَ عَشْرا» است و نه «عشرة» تا ده روز باشد* ، و عده‌‌ى زن باردار اگر شوهرش زنده است تا هنگام زاييدن و يا سقط جنين او است گرچه خون بسته‌‌شده و يا نطفه باشد، و اگر شوهرش مرده است مدت بيشتر ميان عده‌‌ى وفات و زاييدنش را بايد مراعات كند مثلا چنان‌‌چه بعداز فوت شوهر يا در همان روزها يا ماه‌‌هاى اول وضع حمل كند از عدّه خارج نمى‌‌شود بلكه بايد تا ۴ ماه و ده شب از حين وفات شوهر صبر كند و چنان‌‌چه بعداز فوت شوهر مثلاً يك‌‌ماهه يا دوماهه حامله باشد بايد تا وضع حملش صبر كند، كه به‌‌اصطلاح دراين مورد بايد «اَبعَدُالاَجَلَين» يعنى آن عده دورتر را رعايت نمايد واين عده از زمان وفات شوهر است، زيرا «وَ الَّذينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أزْواجا»(سوره‌‌ى بقره، آيه‌‌ى ۲۳۴) كل زمان‌‌هاى پس از مرگ را ـ و نه اطلاع يافتن به‌‌مرگ را ـ دربر دارد بنابراين اگرزمانى متوجه شد كه شوهرش مثلاً پيش از چهار ماه و ده شب مرده چون عده فوت براى شوهر چهارماه و ده شب است اين زن عده‌‌اش تمام شده و هيچ عده‌‌اى ندارد**، و عده‌‌ى طلاق زنى كه در سن حيض است ولى حيض نمى‌‌بيند سه ماه است.