مسئله ۸۷۹

مسئله ۸۷۹

غيبت از يك ديدگاه گناهى مسلم است كه گناهى پنهان از مسلمانى را برملا كنى، كه هم آبروى او را برده‌‌اى و هم ديگران را به‌‌گناه واداشته‌‌اى، و هم قبح گناه را از بين برده‌‌اى و اشاعه‌‌ى فحشايى نموده‌‌اى كه اگر گنه كار زياد شود گناه در نظر مردم ناچيز شده و راهش براى آنان بازتر و هموارترمى‌‌شود چنان‌‌كه «إنَّ الَّذينَ يُحِبُّونَ أنْ تَشيعَ الْفاحِشَةُ» (سوره‌‌ى نور، آيه‌‌ى ۱۹) و «لا يُحِبُّ اللّه‌‌ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ»(سوره‌‌ى نساء، آيه‌‌ى ۱۴۸) گواه برهمين مطلب است كه هر كارى كه گناهان مردم را برملا كرده و موجب شيوع گناه گردد حرام است.
و ديدگاه دوم غيبت در صورتى است كه شخص مورد غيبت آگاه گردد و آزرده خاطر شود، و اين خود گناهى ديگر است، و بالاخره غيبت گاه يك بعدى است كه گناه مسلمانى را كه پنهان بوده برملا كنى، و گاه دو بعدى است كه اين افشاگرى ديگران را نيز به‌‌گناه بكشاند، و گاهى هم سه بعدى است كه صاحب غيبت آگاه گشته و آزرده‌‌خاطر شود، كه حداقل گناه غيبت همان اولى است، و سپس دومى و سومى كه گناهى دو بعدى و يا سه بعدى را تشكيل مى‌‌دهد.