زناشویی

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و علی آله الطاهرین

یک بحث بسیار مهمی به مناسبت احکام حیض و غسل حیض که این دو بحث نوعاً در کتب فقهی برادران عزیز فقیه یا دیده نمی شود یا تفصیل درش نیست یا در جاهای دیگر هست.

بحث اول این است که البته صحبت کردیم، حالا اشاراتی خواهیم کرد. بحث اول این است که استفاده جنسی که مرد از زن می تواند بکند، انحصاری ست و یا مطلقه، سبیلینه یا سبیل واحده است؟

که از آیه استفاده کردیم، از آیه بقره فقط سبیل واحد است. که آیه مبارکه بقره می فرماید (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] اما این بحث یه مقداری تبلور پیدا کنه بر محور توجه به آیاتی که در این زمینه هست.

چهار آیه دیگر ما داریم. یه آیه است در سوره بقره، راجع به مسأله اول و دوم هر دو، که مساله دوم، مسأله این است که آیا اصل اولی و ضابطه اولیه این است که انسان اولاد درست کنه؟ که بعداً استثنائاتی هست، بعضی اوقات حرام می شود، بعضی اوقات راجح می شود و چه می شود، این بحث دومه.

ولکن بحث اول تقدم دارد. ما از دو آیه سوره مبارکه بقره، استفاده این مطلب را به خوبی می کنیم که در بحث اول انحصار دارد استفاده ی جنسی از زن به طریق قُبُل، از طریق قُبُل نه.

به ذهن کسی هم نمیاد که بحث ما، بعضی ها خیال کنند سکسی ست، و إلاّ قرآن سکسی ست، خب بحث باید بکنیم چکار کنیم؟ در این مسائل بحث بکنیم اصلاً یا نکنیم؟ اونم مسائلی که شب و روز مورد احتیاج مکلفین و مردم هست.

حالا ما لفظ عربیش رو میگیم چون فارسیش رو نمیشه گفت.

(صحبت حضار)

بله، حالا اینکه در آیه بقره، آیه ۲۲۲ یا سوم بقره (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] این (فَأْتُوا) امر است اما امر عقیب حظر است، چنانکه مفصل عرض کردیم و فقط صرف الجواز در اینجار استفاده میشه.

جواز اتیان زنان از نظر جنسی فقط در بُعد حرث بودن است و حرث هم معناش رو شما می دونید که زارع خداست و حارث ما هستیم.

زارع (أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ) [واقعه: آیه ۶۴] (أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ) [واقعه: آیه ۶۳] (أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ) [واقعه: آیه ۶۴] زارع خداست.

این تخمی که زیر زمین می رود، کی بیرون میاره؟ خدا، کی زیر زمین می کند؟ ما، کی آب می دهد؟ ما، کی کشت می کند؟ ما، البته این ماها هم به معونه اصلی الهیه است.

خب همچنین، این نطفه ای رو که انسان در رحم زن قرار می دهد حارث انسانه، هدایت حرث، قرار دادن نطفه است، بعد مراعات نطفه است.

عرض می شود که و این نطفه که بیرون می آید این انسان است که این کار رو کرده، اما کی نمو می دهد این نطفه رو؟ کی حالات گوناگون جنین را بر جسد و بر روح این نطفه می گذاراند؟ قطعاً این خداست و حق.

حالا (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] و ما عجیب است که چرا روی (أَنَّى) اینقدر باید حساس بشیم که (أَنَّى) رو (04:36) مکانیش کنیم.

به حساب این که در ذهن ما رفته است که چه از مکان جلو، چه از مکان عقب، پس (أَنَّى) یعنی أین، خب (أَنَّى) یعنی (أَنَّى)، أین یعنی أین. (أَنَّى) که أین نیست، أین هم (أَنَّى) نیست. ضَرَبَ قَامَ نیست، قَامَ هم ضَرَب نیست. ضَرَبَ ضَرَبَ است قَامَ هم قَامَ است، خدا که عوضی حرف نمیزنه.

در اینجا هم (فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] این یک قاعده کلی ست که هر زمانی که بخواهید به طرف حرث خودتون بروید و حرث بودن زن و انتاج ولادتی نسبت به زن، فقط از طریق قُبُل است و از طریق قُبُل محال است.

و این حرفی هم که در بعضی از روایات در بحارالانوار دارد که خلیفه دوم از پشت هفت تا زایید بنده چه عرض کنم. اون شخصی که این حدیث رو جعل کرده، ۷۰ مرتبه زاییده تا جعل کرده، از پشت که نمیشه زایید، مگه از (05:35) بالا رود.

خب پس (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] البته استثنائات دارد. حالت احرام دارد، حالت چه دارد، حالت چه دارد، حالت چه دارد، حالت حیض دارد.

منتها در بعضی چیزها هستش که فقط در حال حیض حرامه که اون اتیان حرثی ست، بعضی چیزا هستش همیشه حرامه، اونی که اتیان حرثی نیست، اتیان من الدبر، این حرثی نیست، حرصی است و این چه در حال حیض و چه در حال غیر حیض و چه در حالی از حالات، این حرام است.

حالا ببینید، نه در اینجا امر است و امر تجویز است. ما دو مطلب هم اینجا میفهمیم و هم از آیه صد و شصت و چنده سوره مبارکه بقره.

ملاحظه بفرمایید، در آیه بقره فرمود چه؟ فرمود (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ) [بقره: آیه ۱۸۷] در ضمن ممنوعاتی که راجع به حالت صیام است و تبدل نسبی که پیدا کرد که بین غروب و طلوع صبح، نه خوردن، نه آشامیدن، نه مباشرت با نساء حلال نبود، فقط مغرب حلال بود و سحر حلال بود، اینجا دارد (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا) [بقره: آیه ۱۸۷] اولش فرمود (أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَائِكُمْ هُنَّ لِبَاسٌ لَكُمْ وَأَنْتُمْ لِبَاسٌ لَهُنَّ) [بقره: آیه ۱۸۷]. این (أُحِلَّ) خب چرا (أُحِلَّ) حتماً حرام بوده دیگه.

(عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُونَ أَنْفُسَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] روایات شیعه و سنی دارد که عمر پاش لیزید و یه کاری کرده و این حرفا، آیه هم به این مناسبت. حالا دیگران هم، عمرهای دیگرم بودن، ولی آیه راجع به عمر وارد شده.

(عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتَانُونَ أَنْفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] (تَابَ عَلَيْكُمْ) خب دو بُعد داره. یک بُعدش بُعد نسخه، توبه نسخی، یعنی خدا اون حکم حرمت رو برداشت، پس چه؟ (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ) [بقره: آیه ۱۸۷] این امر عقیب حظره دیگه، امر عقیب حظر، عقیب حظر تجویزه، ولی تجویز چیه؟ اینکه دیگه صحبت حیض نیستش که قبلاً حیضه، قبلاً فلان، نه.

(فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ) [بقره: آیه ۱۸۷] خب چجور باشروهن؟ (وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] این مباشرت برای چیست؟ البته بحث رو حالا بعداً انشالله خواهیم کرد که این مباشرت با زنان برای اینکه گر و گر بچه بدی بیرون، نه مقصد اینه، مقصد اصلی از مباشرت جنسی با زنان بچه درست کردن است.

خب این دافع شهوت هست شکی نیست، بعضی وقت ها درست نمی کند به علتی، بعضی وقت ها درست می کند، بعضی وقت ها زیاده، بعضی وقت ها کمه، ولی اصل مطلب چیه؟

(فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ) [بقره: آیه ۱۸۷] خب تجویزه دیگه، اما تجویز چجور مباشرتی؟ مباشرت همون أین که بعضی ها میگن، چه از جلو چه از عقب، نخیر (وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷]. اون مباشرتی که زمینه این ابتغاء رو داره. آخه زمینه ابتغاء (مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) که از پشت نیست، نه از زن، نه از مرد. خب این زمینه فقط از جلوست.

بنابراین از این آیات استفاده می شود که جواز مباشرت زنان، بعد از اون حرمتی که بود، جواز مباشرت زنان از طرف قُبُل است.

(فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الْأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الْأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ) [بقره: آیه ۱۸۷] که طبق همین آیه، ما بدون تردید، بدون أحوط، بدون أقوال، بدون أشبه، بدون چه، صاف می توانیم فتوا بدهیم و دادیم که انسان جنباً هم عمداً میتونه در طول فجر صیام وارد بشه.

روایت ها متناقضه. روایت حضرت رسوالله متحدالقوله با آیه این بحث دیگری ست حالا در این جا ملاحظه کنید (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] (بَاشِرُوهُنَّ) امر تدریجی است ولی (وَابْتَغُوا) چیه؟ (وَابْتَغُوا) که بعد از حرث نیستش که آخه امر بعد الحزر است که نه امر بعد از امر  بله این امر اولی که امر بعدالحزر است این صرف تجویزه (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ) [بقره: آیه ۱۸۷] اما در زمینه مباشرت مقصود از این مباشرت چیست؟

(وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] اول (وَابْتَغُوا) امر (كَتَبَ) امره اگر امر بعد از امر تجویزی نمیشد اما 10:45(وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] اونی که خداوند به نفع شماست واجب کرده کتابت در کل قرآن چه در جایی که تکوینی است و چه در جایی که تشریعی است تمامش وجوب بطی  است

وجوب دو نوع داریم در تفسیر کلی یک جور وجوب عالی است و یک جور وجوب است که برو برگرد نداره وجوب بطی که برو برگرد ندارد در قرآن کریم تعبیر کتابت میشه و ما هم همینطوره کسی که با شما کار داره میگه اسمتون میگی فلان نوشتم ننوشتم نوشتم یعنی چی یعنی تموم شد اونی که میخواستی از من انجام شد نه اینکه بعداً انشالله.

حالا در اینجا (كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] أن ما تکویناً (كَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَرُسُلِي) [مجادله: آیه ۲۱] أن ما تشریعاً (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ) [بقره: آیه ۱۸۳] کتابت بود دیگه.

منتها (كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] آخه بعضی کتب ها تلخه برای انسان وجوبه بیدارباشه بعضی شیرینه اگر انسان این کار را انجام دهد این کار جنسی را با زن و بچه درست کنه در بُعد اول یک  شیرین شهوانی است که فرع است و یک شیرینی اصلی که مبتغای انسان است و هدف اصلی  از این جریان جنسی اون است که فرزندی درست کنه که این فرزند استمرار وجود او باشد این فرزند را تربیت کند تربیت صالح بکند و تمام این خصوصیات رو ما از این آیه و آیه دوم بقره  استفاده می کنیم.

خب بینید (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ) [بقره: آیه ۱۸۷] این که من قرآن دست میگیرم اعتماد به حفط نمیکنم چون بعضی وقت ها لفظ اشتباه میشه (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] این (وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] امر وجوبی است ولاسیما به اعتبار (مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] دو مطلب اینجا استفاده کردیم.

یک، اون مباشرت جنسی با زن خود انسان جایز است که زمینه (مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) زمینه فرزند درست کردن باشه. خب، سوال، کجا (مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ)؟ اینجا در آیه ای که مورد بحثمون است، (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُوا) [بقره: آیه ۲۲۳] (قَدِّمُوا) کَتَبَ است دیگه، اونجا در آیه قبلی با سی، چهل آیه فاصله (وَابْتَغُوا) (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷].

این (مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] در آیه ۲۲۲ یا ۲۲۳ بقره می فرماید که (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ) خیلی خب (فَأْتُوا حَرْثَكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] اینم وجوب نیستش که، این امر عقیب حظره.

(فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] وجوبه دیگه. خب مگر وجوب های قرآن، امرهای قرآن کمرش بیل خورده که بگیم شاید وجوب نباشه؟ خب امر یعنی وجوب دیگه، این دیگه محتاج به بحث اینجا نیست فعلاً، در جای خودش، باید باشه.

امر وجوبه مگر اینکه قرینه قطعیه بیاد و بگد این اعم است از وجوب و رجحان. یا فرض کنیم رجحانه، اگرم رجحان باشد باید از اول تعبیر جوری باشد ازش ما رجحان استفاده کنیم.

خب در اینجا (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] ازش وجوب اولاد درست کردن استفاده میشه. حالا کسانی که زن دارند، نمیخواد بگه زن بگیرید حتماً، اون مطلب دیگری ست.

کسانی که زن دارند، این زن در مثلث ابعادش، چه زن دائمه باشد، چه زن منقطع باشد و چه در سابق کنیز باشد، در مثلث ابعاد حلیت، این (نِسَاؤُكُمْ) هست دیگه. لفظ (نِسَاؤُكُمْ) شامل همه این ها عرض می شود که هست.

خب این (نِسَاؤُكُمْ) که (حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] در زمینی که شما حرث دارید، این حرث را (فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ) اما چی؟ (وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] واجب است به صلاح حال خودتون که شما مسلمانید، واجب است در بُعد اسلامی جلو بیاندازید از برای خودهاتون، چی رو؟ میخواد بگه عمل صالح کنید؟ اینجا صحبت (نِسَاؤُكُمْ) (حَرْثٌ لَكُمْ)ه. مثل اینکه میگن فلانی گندم کاشت، حالا که گندم کاشتید پس چند تا به هم بکن، خب به که از گندم در نمیاد که.

در اینجام (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] معلوم است حرث در چه موضوعی. حرث در بُعد جنسیه، اون هم از راه معمولی که راه اخلاد و ایلاد است، (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳].

اگرم (قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) کلیت دارد چنانکه در قرآن شریف (قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) به تعابیر گوناگون ما داریم و ما باید از برای خودهامون برای روز مبادا جلو بفرستیم، افکار صالحه، افعال صالحه، علوم صالحه، الفاظ صالحه، آثار باقیه باید بفرستیم.

اما اینجا گرچه (قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) شامل چه مرحله ایه، اما اون مرحله ای که، اون موضوعی قطعاً هست از باب حرثیته. این حرث باید که نتیجه بدهد. این باید به عنوان یک ضابطه کلی است که (وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳]، پس دو مطلب فهمیدیم.

یک مطلب اینکه با زن رابطه جنسی که جایز است فقط از طرف جلوست و عقب نه و دوم این رابطه جنسی که قطعاً انسان با زن خودش دارد، واجب است که فرزند درست کند، این بحث دوم.

حالا بحث اول. در بحث اول چند تا آیه در قرآن شریف هست که مراجعه می کنیم، چهار آیه است. راجع به قضیه لوط. ببینید در سوره مبارکه اعراف آیه ۸۰، ۸۱.

حالا آیه قبلی ۸۰ (وَلُوطًا) [الاعراف: آیه ۸۰] کسانی که در خدمت قرآن هستند باز کنند (وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الاعراف: آیه ۸۰].

فاحشه چیه؟ (الْفَاحِشَةَ) این صفت است از برای محبوب المعصیه الفاحشه، اینطوری میشه، منتها معاصی فرق میکنه. بعضی معاصی فردی ست، تجاوز به دیگران نیست و این معصیت هایی که فردی ست که تجاوز به دیگران نیست، بعضی وقتها معصیت کوچیکه، بعضی وقت ها بزرگه، پس دو بُعد داره فاحشه.

معصیت فاحشه دارای دو بُعده. یک، معصیتی که تجاوز به دیگری درش نیست، اما خیلی معصیت است، شرک بالله و همچنین.

ولی بعضی از معاصی هست که ولو خودش خیلی بزرگ نیست ولی تجاوز به دیگری ست و ظلم است، اینم فاحشه است. بعضی وقتا هر دوست، هم عمل فی نفسه تجاوزگر است در بُعد عصیان و هم تجاوز به دیگری ست، این فاحشة علی فاحشه است.

پس اگر ما در قرآن شریف لفظ فاحشه دیدیم، فقط نباید بگیم فاحشه زن بود، (18:46) فاحشه زن، فاحشه مرد، فاحشه دروغ، فاحشه غیبت، اینا همش فاحشه است.

اینطور نیستش که یک معصیت خاصی داشته باشیم که اسمش فاحشه است و ما در لغت فارسی وقتی میگن فاحشه یعنی این، نخیر، ممکنه مردی فاحشه باشه، معصیتی فاحشه داشته باشه، یه مردی که افترا می زند، تهمت می زند، دزدی می کند، چه می کند، خب این معاصی فاحشه دارد دیگه.

حالا در اینجا مورد بحث چیه؟ مورد بحث عمل معاذالله لواط است.

(صحبت حضار)

فاحش مذکره، فاحشه مونثه، منتها چون فاحشه صفت معصیته، معصیت مونثه دیگه، معصیة فاحشه.

حالا (أَتَأْتُونَ) [الاعراف: آیه ۸۰] ملاحظه بفرمایید (وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ) [الاعراف: آیه ۸۰] ولی اتیان چند بُعدی، خود عمل لقاح گر چه طرفین مثلاً چنین چنان، این معصیت تجاوز گری ست، بسیار تجاوز گر است.

دو، تجاور به دیگری است. سه، تجاوز به زنان است کما اینکه در آیات دیگر استفاده میشه. تجاوز به زنان است که زنان اند برای عمل جنسی و بذر نطف مقرر شده اند. شما تعدی به زنان می کنید و در غیر مورد اغصاب این جریان رو انجام میدید.

چهار اینکه، یه مرتبه در یک شهری بعضی ها بعضی وقت ها این کار و میکنن خب خیلی بده، ولی در یه جایی که عادت شده مثل این جاهایی که مردم زن میگیرن، خب مردم همه زن میگیرن، مردم نوعاً زن میگیرن، حالا مردم نوعاً به جای زن گرفتن مرد می گیرن. قوم لوط اینطور بودن. قوم لوط به جای زن گرفتن مرد می گرفتن.

من یادمه در نجف اشرف شنیدیم که شاه علیه لعنته الله یه ازدواجی درست کرده بین پسر و دختر، ما در اونجا فریادمون بلند شد، داد و قال و فریاد و این حرفا و بعد شنیدیم در لندن هم تجویز کردن، عرض می شود که در پارلمان لندن که می شود مثلاً مرد و مرد هم با هم.

ببینید این اگر یک بُعد شخصی داشته باشد، احیانی باشد این حرام تا چه رسد به اینکه اصلاً مرد گرفتن، همونطور که زن گرفتن یه عمل معمولی است از نظر شهوانی و جنسی، مرد گرفتن مثلاً. خب این فاحشه چند بُعدی بود. این عمل لواط دسته جمعی یا گروهی که حتی به ملائکه ای که نزد حضرت لوط آمدند این ها طمع کردند نمیدونستند ملائکه ان. یک دسته جوان خیلی زیبا، خیال کردند که مثلاً چنینه.

(وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ) [الاعراف: آیه ۸۰] همه قوم، همه اینجوری بودند، لوطی بودند (وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الاعراف: آیه ۸۰] همینطوره.

نه اینکه در اصل عمل لواط (مَا سَبَقَكُمْ) نه، عمل دسته جمعی لواط. این عمل دسته جمعی مرد مرد را گرفتن در هیچ قومی از از آغاز بشریت و از آغاز تکلیف، چه در میان بشرها و چه در میان جن ها و چه در میان اقوام دیگر مکلف، از آغاز اول آغاز مکلف تا اینجا که لوط دارد با این ها حرف میزند (مَا سَبَقَكُمْ)، هیچ سبقتی نداشته، سبقت زمانی نداشته است، سبقت ماده ای نداشته است، سبقت کیفی نداشته است، شما در بالاترین قله فحشا در بُعد این جریان جنسی منحرف قرار گرفتید.

(أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ) [الاعراف: آیه ۸۰] (مِنْ أَحَدٍ) جن، انس، هر چه (مِنَ الْعَالَمِينَ) حتی در حیوانات، حیوانات هم نر با ماده میره، نر با نر ما که ندیدیم شایدم بعضیا دیده باشن، اما معمول باشه که الاغ نر بره سراغ الاغ نر، این چه جوری میشه؟ حتی الاغ ها هم این کار رو نمی کنند، اسب ها این کار رو نمی کنند، کرم ها این کار رو نمی کنند، (22:48) این کار رو نمی کنند (مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الاعراف: آیه ۸۰].

بعدش (أئِنَّکُم) خب این در مورد تندیده دیگه. خداوند که یه چیزی رو با این شدت نهی، سرزنش میکنه و تأیید می کند، اینکه نمیشه حلال باشد که، یعنی محور اصلی این تندید و توبیخ رفته است روی همین عمل، این عمل چیه؟ مردی با مردی، مگر مردی با مرد چیه؟ مردی با مرد از غیر موردی که می شود فرزند درست کرد، اینه مطلب دیگه، چیز دیگه که نیستش که.

(صحبت حضار)

(إِنَّكُمْ) [الاعراف: آیه ۸۱] من چی گفتم؟ أئنَّکُم جای دیگه است.

بعد (إِنَّكُمْ) [الاعراف: آیه ۸۱] خب چرا این (مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الاعراف: آیه ۸۰] و چرا این فاحشه است در این ابعاد؟ (إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ) [الاعراف: آیه ۸۱] اتیانه این. نگاه کردن و معذرت میخوام تقبیل و لمس و نمیدونم این حرفا صحبت نیست، اتیان است، اتیان در کل قرآن در بُعد جنسی، این عمل جنسی را  انجام دادن.

(إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ) [الاعراف: آیه ۸۱] شما این کار رو می کنید بر مبنا و بر محور شهوت، می آیید سراغ مردان، مرد با مرد از نظر جنسی (مِنْ دُونِ النِّسَاءِ) [الاعراف: آیه ۸۱] چی میخواد بگه؟

آیا کسی اینجا ممکنه این حرف رو بزنه البته تفاسیرش رو در تفسیر ملاحظه بفرمایید. کسی می تونه بیاد بگه اگه (مِنْ دُونِ النِّسَاءِ) نبود، جمع کرد بین مرد و زن. هم مرد هم زن، میشه جایز باشه؟ میگیم نه  چون محور تنبیه و محور توبیخ رفته روی اصل این عمل جنسی با مرد.

منتها این اصلی عملی جنسی با مرد دو جوره. مثل ربا. ربا اگر یک درهم ربا کسی بخوره حرامه، کما اینکه آیه بقره (الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبَا لَا يَقُومُونَ) [بقره: آیه ۲۷۵] هر چه باشه، ولکن در آیه دیگر (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَأْكُلُوا الرِّبَا أَضْعَافًا مُضَاعَفَةً) [آل عمران: آیه ۱۳۰] چی میخواد بگه؟

میخواد بگه ربا اگه دوبله باشه، حرامه؟ اگر اینجور بوده باشه حرام نیست، مثلاً؟ فقط، نه میخواد بگه ربا در اصل حرامه، ولی حرام فوق الحرام و ظلمات بعضها فوق بعض، بعضی ها انجام می دهند، یعنی از این مالی که ربا گرفته اند، خود اون مال ربا میذاره روش ربا، ربا روی ربا. ربا، ربا، روی ربا.

اینجا هم همینطور، این اتیان رجال شهوت در اصل حرامه، خب اگر (مِنْ دُونِ النِّسَاءِ) [الاعراف: آیه ۸۱] باشه که زن ها رو زده کنار، خب حرامه در حرام است. حرام ضربدر حرامه برای اینکه زن است بر این جریان که خداوند مقرر فرموده. کما اینکه در آیه بعدی، آیه دیگر عرض می شود که بحث می کنیم.

پس نمی تواند کسی اینجوری بگه، بگه این دو تا اگر جمع شد حرامه، دونه دونش حرام نیست. دونه دونش یعنی چی؟ یعنی فقط زن حرام، اما اگر که فقط مرد باشه حرام، اما جمع کند بین مرد و زن حلال، کما اینکه (26:06)

نه، این اصل تنبیه و اصل توبیخ رفته است روی این جریانی که (إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ) [الاعراف: آیه ۸۱]. این (لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً) خودش اصالت، این فاحشه اول و فاحشه دوم تجاوز به حقوق زنان است. ما در مکه که بودیم معاذ الله، چه عرض کنیم حضور برادران، نمیگم. در محور که وحی اینجور. نمیگم عرض نمی کنم، خودتون فهمیدید چی گفتم.

(إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ) [الاعراف: آیه ۸۱] در حرام اسراف می کنید، خود حرام بد، اتیان در حرام بد ضربدر بد، خود اتیان الرجال شهوتاً بد، (مِنْ دُونِ النِّسَاءِ) که زن ها رو کنار زدن بد، خب همه این بدها ما داشتیم.

(صحبت حضار)

شاید، بعد از این حرفا که نمیاد این

(صحبت حضار)

آخه تناقض که در قرآن نیستش که. اگرم اطلاق میداشت که ندارد، می گوید که (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳].

حالا، (إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ بَلْ أَنْتُمْ) [الاعراف: آیه ۸۱] میخواد بگه شما معصیت کارهای عادی نیستید که، شما معصیت کار چند بُعدی هستید. اولاً یکی نیست، چند تا نیست، همگانی ست. ثانیاً همگانی ست زنان رو بذارید کنار، اون مرحله اصلی اون ها هستن. خب این همینجا.

دیگر، عرض می شود که سوره مبارکه شعرا، ببینید اینجا واضح تر میشه مطلب، همه قرآن بیّن است، اگر تبیّن کنیم. سوره مبارکه شعراء، آیه ۱۶۵ (أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ) (أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الشعراء: آیه ۱۶۵] به لوطی ها، قوم لوط (أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ) این در مقام تندید است یا نه؟

پس صرف این مطلب خودش حرامه نه این که جمع بین (أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ) و زن ها رو میذارید کنار، نخیر ولی بالاترش چیه؟ (أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الشعراء: آیه ۱۶۵] (وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ) [الشعراء: آیه ۱۶۶].

ما چون ظاهراً احتمال نمی‌تونیم بدهیم که در مباحث فقه دیگر و جلسات برادران عزیز فقیه، این قدر بر روی آیات فقه دقت بشود این است که وقتمون حرام نمیشه اگر ما خیلی دقت کنیم. هر قدر دقت کنیم باز مطلب توشه. هر قدر ما باریک بین شویم در آیات مقدسات قرآن باز بیشتر می فهمیم.

ملاحظه کنید (أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الشعراء: آیه ۱۶۵] این جنبه، جنبه ایجابی ست. پس جنبه سلبیش چیه؟ (وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] چی میخواد بگه؟ خب دو احتماله.

یک احتمال اینکه شما میرید سراغ مرد ها، زن ها رو رها می کنید. خب اگر سراغ مردها نرفتید و زن ها رو رها نکردید، زن ها مورد خاص داره اطلاق، این یک معنا که اینجا (مِنْ)، (مِنْ) تبیینی میشه. چطور؟ (وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] اون چیه (مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ)؟ (مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] که (مِنْ)، (مِنْ) تبیینی میشه.

احتمال دوم، احتمال اول درسته، عرض خواهم کرد. احتمال دوم اینکه (وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] (مِنْ) تبعیضیه است، و می، چون مورد مورد چی بود؟ شما می آیید سراغ مرد ها، به چشمشون یا گوششون؟ خب معلومه دیگه، بعضه اون بعض جنسی (وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] اون عضو جنسی را که خداوند برای شما به انتفاع شما خلق کرده است (مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] از زنانتون، پس (مِنْ)، (مِنْ) تبعیضیه است.

سوال، خب دو احتماله به قول عده اذا جاء الاحتمال بطل الاستدلال که خودشم دروغه. دو احتماله، وقتی دو احتمال بود، بنابراین احتمال اول اطلاقه و احتمال دوم نصه. میگیم اگر هم احتمال اول وارد باشد اون دو آیه بقره تقیید می کند که فقط از مورد حرث باید باشه.

ولکن کتاب الله حمال ذو وُجوهٍ، وجوهی رو در مرحله ظاهر عرض می شود که می شود انسان ذکر کند. ولکن (فَاحمِلُوهُ على أحسَنِ وُجوهِهِ) این طور نیست؟

حالا، أحسَنِ وُجوهِ کدامه؟ أحسَنِ وُجوهِ لفظاً و أحسَنِ وُجوهِ معناً این است که (مِنْ) تدریجی باشد. اما أحسَنِ وُجوهِ لفظاً، آیا خداوند در قرآن مفصل میخواد حرف بزنه با اینکه مختصر هم میشه؟

یک مختصری که بشود جای مفصلی رو بگیره و خیلی هم بیّن باشد، این مختصر را بذارد مفصل بگه، این که نیستش که. تا اون جایی که امکان دارد، مفصل را در مختصر بیان می کند و بیان می کند.

حالا در اینجا اگر (مِنْ) در این جا (مِنْ) تبیینی بود، چرا اینو فرمود؟ چرا چهار جمله اضافه کرد؟ اینطور میفرمود، اگر مراد این بود که (أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الشعراء: آیه ۱۶۵] (وَتَذَرُونَ) [الشعراء: آیه ۱۶۶]. (تَذَرُونَ) چی؟

اگر (تَذَرُونَ) مفعولش فقط زن بود، چه مطلق باشد (31:56) باید اینجوری میفرمود (و تذرون ازواجکم). اینو که نگفت که.

(وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] چهار کلمه، برای چی آورده؟ قرآن که حمال ذو وُجوهٍ، فَاحمِلُوهُ على أحسَنِ وُجوهِهِ، این (أحسَنِ وُجوهِهِ) لفظاً نیست آقایان؟

دوم، آیا این معنا انسب است با آیات بقره که می گوید (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ) یا (قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] (وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] این انسب است با اون معناست؟ یا نخیر اینجا مطلق فرموده است و مثلاً فرض کنید که اون تقیه است؟ (32:31)

پس احسن الوجوه از نظر لفظی و از نظر معنایی اینه.

وانگهی آیا (مِنْ) در اصل تبعیض است یا تبیین آقایون؟ شما که به ادبیات نزدیک ترید که. (مِنْ) در اصل تبعیض است، در اصل تبیین نیست. در (32:45) که انسان قرار می گیرد و (مِنْ) معنای تبیین میده. پس چی شد آیه؟ این طور شد (أَتَأْتُونَ الذُّكْرَانَ مِنَ الْعَالَمِينَ) [الشعراء: آیه ۱۶۵]؟ خب (أَتَأْتُونَ) حرامه، (تَذَرُونَ) هم حرام.

ولکن اونی که (خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] چیه؟ (وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] هر دوست؟

اگر هر دوست که توشم مرد داره دیگه، چرا اینقدر دعوا می کنند، اگر هر دوست (مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] اولاً (مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) میگفت، چرا (مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] چهار کلمه گفت؟ ثانیاً اگر چنانچه دُبُر هم در اینجا مشمول است نسبت به زنان، خب چه فرق کرد دُبر مرد و دُبر زن؟ هر دو دُبر است، چه فرق میکنه؟ چطور (33:35)

چطور دو دو تا سیب زمینی قم چهار تاست، اما شاه عبدالعظیم هشت تاست، خب نمیشه.

اگر که عیب در اتیان دُبر است که این عیب را دارد، اون عیب را دارد، اون عیب را دارد، عیب فردی، عیب مزاجی، عیب طبی، عیب اجتماعی، عیب چه، اخلاقی دارد، این چه فرقی دارد چه مرد باشد و چه زن باشد؟ برای زن که بدتر است که، اون رو محروم کردن است از موضع اغصاب.

پس در اینجا (وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ أَزْوَاجِكُمْ) [الشعراء: آیه ۱۶۶] این (مَا) فقط قُبل، برای اینکه از قُبل و از دُبر اگر هر بود، اولاً تخصیص میخورد آیات.

ثانیاً این چه حرفی ست که آیا سراغ مردان می روید و زنان را که هر دو را دارند ول می کنید؟ خب میشه بعضی وقتا اون یک اونجا رو میرید بعضی مواقع اینجا، مطلبی نیستش که، من بیشتر از این واضح نمیتونم صحبت کنم، یعنی خب لزومم ندارد. این هم هیچ.

(صحبت حضار)

واضحش عملیه آخه.

آیه دیگر در سوره نمل، در سوره مبارکه نمل، در سوره نمل (وَلُوطًا) آیه چندم؟ آیه ۵۳ باید یک قرآن درشت تر بیارم (وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ) [نمل: آیه ۵۴] (أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ) [نمل: آیه ۵۴] گاهی اوقات ممکنه کار بد میکنه و قصوره، نمیفهمه، حالا یا نفهمیش هم روی تقصیره یا نفهمیش روی تقصیر نیست.

ولکن نه (أَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ) [نمل: آیه ۵۴] (وَجَحَدُوا بِهَا وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ ظُلْمًا وَعُلُوًّا) [نمل: آیه ۱۴] دیگه، آیا شما این عمل بد را، این عمل تجاوزگر را، تجاوزگر در بُعد عصیان، تجاوز گر در بُعد اجتماع، تجاوز گر در بُعد مرد، تجاوزگر در بُعد زن، تجاوزگر در بُعد زیاد کردن اجتماع، این تجاوزات متعدده را شما می آورید (أَئِنَّكُمْ) (وَأَنْتُمْ تُبْصِرُونَ) میبینید.

(أَئِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّسَاءِ) [نمل: آیه ۵۵] اینم همونه. (أَتَأْتُونَ) دُبراً، خب (مِنْ دُونِ النِّسَاءِ) [نمل: آیه ۵۵] اگر دُبراً قاطیش نشه خب چه فرقی کرد؟ دُبر با دُبر یکیه، چه فرق می کند؟ اینم یک آیه.

آیه دیگر در سوره مبارکه عنکبوت، عرض می شود که در سوره عنکبوت، بله آیه ۲۸، ۲۹ (وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ) [العنکبوت: آیه ۲۸]. بعد (أَئِنَّكُمْ) که این تندید و تشدید بعدی ست (أَئِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ) [العنکبوت: آیه ۲۹] خب چی میشه؟ (وَتَقْطَعُونَ السَّبِيلَ) [العنکبوت: آیه ۲۹].

پس این حکمت درشه، یک حکمت بسیار مهم. سبیل اتیان چیست؟ این اتیان سبیله، اتیان خودش اصل نیست. عمل جنسی مرد با هر چه، با هر که، این خودش اصل نیست. شهوت خودش اصل نیست، شهوت خودش مقدمه است از برای جریان، این شهوت سبیله. سبیل است از برای (قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳]، سبیل است از برای (حَرْثٌ لَكُمْ)، خب شما میاید با مردها (وَتَقْطَعُونَ السَّبِيلَ) [العنکبوت: آیه ۲۹].

خب ببینم مرد قاطع السبیل است، زن از دبر قاطع السبیل نیست؟ این چه فرق داره؟ مرد به حساب دبر قاطع السبیله، قاطع سبیل ایلاد است، شهوت ناکام، شهوت نافرجام، شهوتی که اون مقصد اصلی خلقی را ندارد، در مرد اینجور است و در زن اینطور نیست؟ چه فرق کرد؟ الدُبر مع الدُبر سواء. فرق نمیکنه از نظر اتیان عرض می شود که شهوانی.

ملاحظه بفرمایید (إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ) [العنکبوت: آیه ۲۸] (أَئِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ وَتَقْطَعُونَ السَّبِيلَ) [العنکبوت: آیه ۲۹] این بحث تمومه.

خب ما تا این جا قرآن هم مطلب برامون ثابت است، روایاتی هم اشاره کردند در پاورقی الفرقان هست، مراجعه بفرمایید آقایون، در صفحه ۵۹ بنده نوشتم شاید بقیه برادران مفسر ننوشته باشند یا کمتر باشه و جدیت داریم هرچی روایت از طریق شیعه و سنی ست، مخصوصاً در این بحث هایی که حالت محوری دارد و حالت قله ای و قمه ای دارد، ما ذکر کنیم. روایات از رسول لله صلوات الله علیه (تلکَ هیَ لوطیة الصغری) و از این قبیل و خیلی تأویل لطیفه. چون مرد فقط یک طرفه، اون دو طرفه. این گاه طرف و اون طرف این (لوطیة الصغری).

بحث دوم، خب حالا اتیان النساء بس حلٌّ قُبُل محرمُ قطعاً حَسَبَ القرآن و السنة ولکن مسألة اخری هُنَا هی أنَّهُ بلَ یَجبُ الاستیلاد علی الزوجین أو علی الزوج علیهما وَ علی کلِ مِنهما أو لاَ؟ نص قرآن نعم. (39:17)

آیات قرآنی می گوید که بله، اولاد درست کردن واجب. اولاً آیاتی که در کل قرآن  امر می کند (قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] آیا واجب است ما برای این سفر طویل خودمون و برای اون منزل برزخی و منزل قیامتی خودمون وسائلی بفرستیم؟ بهترین وسائل، وسائلی ست که آثار باقیه هست.

اگر انسان یک عملی کرد و اون عمل تمام شد، خب خداوند عرض می شود نتیجه به انسان میده، اما اگر انسان یک کتابی نوشت، یک هدایت مستمره ای ایجاد کرد، یک دعات الی اللهی درست کرد که این بعد از او داعی الی الله، بعدم داعی الی الله، بعدم الی یوم القیامه دعات الی الله نسلاً بعداً بعداً بعداً بعداً هست، این عمل مستمری است دیگه، این بزرگترین (قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) هست.

قدمو لانفسکم فرضٌ علی صالح المومنین بسوره تلیقه قدرنا یستطیعون فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ، این مَعلوم. (40:19) الاولاد الصالح.

ما از این دو آیه بقره این مطلب رو استفاده می کنیم. آیه اولیش که (فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُوا مَا كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷]. (مباشره مسموح وابتغاء ما کتب الله واجب، کتب الله لکم) این در اونجا.

در آیه بعدی بقره هم که فرمود (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳].

(كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ) [بقره: آیه ۱۸۷] (قَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] از این دو تا وجوب استفاده نمیشه؟ (كَتَبَ) که ماده وجوب است و قوی تر از هیئت وجوبه و (وَقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ) [بقره: آیه ۲۲۳] که هیئت وجوب است، ازش وجوب استفاده نمیشه؟ (والاصل قرآنی بسوره واضحة بینه ناصحه ؟؟؟؟؟ ان استیلاد واجب). (41:28)

خب سوال، ما طلبه ایم و حقوقمون به خودمون نمیرسه، ما بیایم هی دو نفر بریم، سه نفر بیایم بیرون، دو نفر بریم زیر لحاف سه نفر بیایم بیرون، نمیشه که، ده تا، پونزده تا، بیست تا، جور در نمیاد که، این چه جوره؟ اینجا مطلب معلومه، اصل اولیه وجوبه.

مثلاً فرض کنید اصل اولیه صوم وجوبه. درسته؟ (فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ) [بقره: آیه ۱۸۴] (يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلَا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ) [بقره: آیه ۱۸۵]

اصل اول وجوب صوم است بر مکلفین، اما اگر عذری داشت (مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ) [بقره: آیه ۱۸۴] وجوب که رفت هیچ، حرمت آمد یا (وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ) [بقره: آیه ۱۸۴] (الصوم مثلثة الزوایا، زاویة الفرض، زاویة) (42:15) بر همه کسانی که مکلف اند.

(زاویة الحرمة) کسی که مریض است یا علی سفر (و زاویة الرجحان شدیداً) (وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ) [بقره: آیه ۱۸۴] کسی که واقعاً ۱۰ روز براش روزه گرفتن، نه مریض میشه نه مریضه، نه سفره، خیلی سخته، هیچی هم نخواهد شدها، فقط سخته، این (وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ) (فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ) [بقره: آیه ۱۸۴] ببینید (فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْرًا) [بقره: آیه ۱۸۴] کسی که خداوند او را برای خیری واجب نکرده، اگر به زحمت بندازه خودش رو انجام بدهد (فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ) [بقره: آیه ۱۸۴].

حالا اولاد درست کردن. اولاد درست کردن در اصل واجب. در اصل واجب است که انسان وقتی در کار جنسی انجام می دهد با زن حتماً در این کار جنسی اولاد درست کند. نه مرد می تواند نه و نه زن می تواند نه و نه هیچ کدام، هر دو با هم می توانند نه، این یک قاعده کلی و عمومی ست در عرض می شود که حرثیت نساء. ولی استثنا داره. در بعضی موارد محرمه، در بعضی موارد راجح هست. اما راجح بسیار خوب است و در اصل موارد واجب است.

خب حالا کجا محرمه؟ زن یک اشکال رحمی دارد، یک اشکال بدنی دارد که اگر حامله بشود این ضرر می بیند، زیان می بیند، چه می شود، چه می شود، خب اینکه حرامه دیگه. دوران امر بین واجب و حرام. این حرام در اینجا مهم تر است.

(صحبت حضار)

نخیر، هیچ وقت جایز نیست.

(صحبت حضار)

میرسیم حالا به اونجا نرسیدیم، ما در هنوز در اندر خم یک کوچه ایم، ما در ابتدای مطلب داریم بحث می کنیم.

(اَلاصل اَلولین فی بعد الاِحسان و فی بعد الایجاب وجوب تولید هذا هو الاصل الاولین ثم هنا استثنائات عده) (44:29) محرمات در بعضی موارد حرامه.

مثلاً شما در یک جایی زندگی می کنید که خودتون تصمیم دارید که بچه که درست شد، این بچه رو تربیت کنید و تربیت اسلامی  و دینی، مثل (44:44) نشه، ولی اجتماع شما یک اجتماعی ست که غالب است این تربیت این اجتماع بر تربیت شما. از دست شما در می رود که این بچه رو درست کنید. نمی توانید بچه رو مسلمون درست کنید. (قطع صدا)