عمل الاحتفال بسقیفه سقیفه بنی سعد حتی یُسَّقِفوا سقفا و یزیدوا تسقف السقفا علی الاستمرار الرسالیّه محمدیه صلوات الله وَ سلامه علیه
نبین لکم التفسیر أنتم عارفون التفسیر، علیه و بعد من تخفوا ابابکر لمن تخف ابوبکر تلفَحوا یحتمل علیهم صد خلافته مثل سلمان فارسی ابیذر و فوق الکل علی امیرالمومنین صلوات الله و سلامه علیه
یرضی لا لنفسه فقط بل محتدر خلافت قدسیه محمدیه صلوات الله علیه و حسب اشارات لطیف کصریحه ذکر حکیم و حسب روایات الفوق حد التواتر کیان الامام علی امیرالمومنین صلوات الله و سلامه علیه (01:04)
ولکن ماذا نحن لا ننقل الاخوان شیعه فقط هذه القضایِ لاسلامیه البداهیه التی هی رضایا اسلامیا قضایانا رضایانا و رضایانا قضایانا.
ننقل أن اخوان السنت کما فی الفرقان بحث عن آیة فی سورة النمل و ورث سلیمان داوود الآیة السادس عشر (وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِنْ كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ) [النمل: آیه ۱۶].
أنا کتبت علی ضُوء هذه الآیه المبارکه فَالمالُ یورثُ بِمَا فرضه الله کذابتت الله لَا تُستَثنَا یوصیکم الله فی أولادکم الی آخر.
ارثً دون تحصیل ثم العلم غیر الرسالی قد یورث ولکنه بتحصیل کَما العلما و ورثَ الانبیاء تعلم منهم ولکن من نبوت لاَ تورث إذ لاَ تحصل بتحصیل و إنَّما هی وَهبة الالهیه لا تنتقلوا من نبی الی نبی.
بَلْ هِيَ عَطِيَّةٌ رَحْمَانِيَّةٌ لِمَنْ يَشَاءُ (ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ) [جمعه: آیه ۴] فطالب العلم، فَطالبَ العلم مصداق المجازی حامشیُ للارث فنبوت غیر داخله فی میراث و لا مجازیاً فکیف یختص من الارث بالنبوت توجیحاً لغصبه فدک البتوله الزهرا علیها السلام سناداً الی مختلفه مخالفتٍ لکتاب الله انا معاشر الانبیا لانورث ما ترکناه صدق.
و راوی هذه الحدیث بینَ کافَّة المسلمین اول وَ أخیراً هو ابوبکر صاحب إنَّا معاشر أنبیاء لانورث لانورث ما ترکناه صدقا حال عن نفسَ الحدیث یمکن عن یفسر بتفسیر آخره هو صحیح
نحن معاشر أنبیاء لا نُوَرِّثْ مَا ترکناه صدق یعنی یورث ما ترکناه میراث لا صدق، خلاف ما یسعمه ابوبکر و کَما یرضی الحجاج بهذه الآیة وَ ضِرابِهَا عَنِ الزهرا سلامُ الله عَلیها و بین الجماهیل المسلیمن فی مسجد النبی صل الله علی و آله و سلم علی الخلیفه ابی بکر .. بقیه اللغت بإذن الله تعالی (03:56)
لَقَدْ اُخْرِجَتْ لَفْظَتُ لطیفةٌ صریحةٌ بحق اخوان السنة و قاف عن اخوان سنه راجعوا اصحیح وَ ستة خمسین من الفرقان سورة أنا قَدْ اُخْرِجَتْ بِألفَاظٍ (04:23) یُؤذینی مَا أذَاهَا قطاع کُل واحد حدیث وَ فی أسناد کثیراً یُؤذینی مَا أذَاهَا وَ یُقْضِبُنی مَا أقْضَبِهَا یَقبِضُنی مَا یَقضِبُهَا وَ یَبسُطُنی مَا یَبسُطُهَا یُؤذینی مَا أذَاهَا وَ یُنصِبُنی مَا أنْصَبِهَا یَریبُنی مَارابَهَا وَ یُؤذینی مَا أذَاهَا یُسْعِفُنی مَا یُسعِفُهَا فَاطِمَة شَجنَة مِنّی یُبسِطُنی مَا یُبسطُهَا وَ یَقبِضُنی مَا یَقبِضُهَا فَاطمةُ مضغة مِنِّی فَمَنْ أذَاهَا فَقد أذانی یَقبِضُنی مَا قَبَضَهَا وَ یَبسُطُنی مَا بَسَطَهَا یَسُرُّنی مَا یَسُرُّهَا.
أخرج اختلافِ ألفَاظِهَا أئمَّة (05:19) وَ عِدة الأخری مِن رجالِ الحَدیث فی السُننْ (05:24)
هُنَا الصدیقةُ الطَاهره سَلامُ الله عَلیهَا یُرید یُحَاجِجْ خَلیفَة المُسلمین المَنصوب هُوَ المَنصوبَ (05:38) لَفظیّه مِن قِبَل هولاء فی ثقیفة بَنی صدر ولکن الزهرا سَلامُ الله عَلیهَا یَذهَبْ الی مَسجدَ الرسول صلواتُ الله و سَلامُه عَلیه حَتی یُحاج أبابکرٍ أمامَ المُسلِمین.
اوَّلُ فَقیهةٌ احتجٍ بِکتابِ الله تعالی أمامَ الخَلیفه الاول عبارةٌ عَنِ الصدیقةِ الزهراء سَلام الله علیه احتَجتْ. (06:06)
ربنا سُبحانهُ وَ تعالی ثُمَّ قَالْ أنَا فاطمه بِنتُ مُحمد (06:10)
نمیشناختن، فاطمه رو کسی نمیشناخت دختر پیغمبر است. چرا؟ میخواد بگد که من همون فاطمه ای هستم که پیغمبر همون حرفا رو درباره من زد. اگر کسی او را غضبناک کند، پیغمبر را غضبناک کرده. (إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيَا وَالْآخِرَةِ) [الاحزاب: آیه ۵۷].
خب أنَا فاطمة وَ أبی مُحمد یا بِنتُ مُحمد أفألا عمدٍ تَرَکْتُمْ کتاب الله وَ نَبَذتُموهُم وراءَ ظهورُهُمْ إذ یَقولُ الله تبارک وَ تعالی (وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ) عزَّ وَ جل فی (06:57) مِن زکَریّا رَبَّ حبلی مِن لَدُنکَ ولیاً یَرثُنی وَ یرثُ من آلِ یَعقوب وَجعَلهُ رَبِّ رَضیّا وَ قَال عزَّ وَ جَلّ وَ قال وَ قال وَ قال تَتمةُ البحوث بإذن الله تعالی.
ولکنْ نَقول نقطة واحد فقط، وقتی نداریم، مقداری وقت هست.
ببینید خانه زهرا سلامُ الله علیها که در ضریح رسول الله علیهاست موجوده. وقتی که آیه تطهیر نازل شد که بحثش رو فردا خواهیم کرد، پیغمبر بزرگوار روایت چهل روز داره، بیشتر داره، بیشتر داره تا شونزده ماه. مِنْ أربَعه یوماً الی سته عشر شهراً.
لَمَّا نَزَلتْ آیة تطهیر کَانَ رسول الله لَمَّا یَمُّرُ مِنْ بیتِهِ عَلی بیتِ فاطمة وَ علیّ علیه السلام الی مُصلّی یومینَ خمسة (07:56) کَانَ یَقِفْ علی فاطمه وَ علیٍ علیه السلام، یقول السلامُ علیکم یا أهل بیتِ النُبوَّه (إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا) [الاحزاب: آیه ۳۳].
چرا؟ حساب کنید. اکثرش شونزده ماه، شونزده ماه سی روز ضربدر پنج دفعه، چقدر میشه؟ در هیچ موضوعی اینقدر پیغمبر بزرگوار تکرار نکرد که بیاد در این خانه بایسته (إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا) [الاحزاب: آیه ۳۳].
چرا؟ میخواد این در باز بمونه. اگر در خانه پیغمبر به عنوان رسول بسته شد، در خانه اهل بیتش به عنوان استمراریت این رسالت باز بمانه.
فَتَحَ رسول الهدی صلوات الله علیه بابَ بیتِ علیٍ و فاطمه علیهما السلام بَعدَ مَا تُقلَقُ بَابَه حَسَبَ الظاهر بَعدَ ارتِحاله ولکن ماذا فَعلوه؟ (9:05) عَلی هذا البیت، کسلوا هذا الاباب، أحرقوا هذا الباب، إن صدمَ فاطمه الصدیقه سلام الله علیها بهذه الهجمه، بهذة الهجمة (09:22)
فَسَلَّمَا عَلیها فَلمْ تَرَدُّ علیما السلام.
سؤاله اینجا، جواب سلام مسلمان واجبه؟ خب بله. مگه أبی بکر و عمر مسلمان نبودن؟ خب بودن، جواب سلامش رو باید داد. چرا (09:45)
دورانِ الأمر بینَ الواجبِ المُهم و الواجِبِ الأهمْ. الواجبُ المُهم وجوبُ ردّّ السلام، أبوبکر و عمر مسلمة (قطع صدا)
ولو أقل الدرجه، ولو کانا منافقین، حتی إذَا کانَ کافرینْ، (10:05) ولکن واجبَ الأهمْ الحفاظ عَلی خلافة القُدسیة الاسلامیة المَربوطَ بانْتِسابِ عَلیٍ علیه السلام.
واجبُ الحفاظ عَنِ الخلافة قدسی اسلامیة أوجَب من واجبِ ردِّ السلام و لذلک مَا رَدَّ، مَا ردَّ عَلیهِمَا، مَا ردّتْ.
أبوبکر خلیفه است، عمر هم پیشکار خلیفه، فَسلَّماَ علیها فَلم تَردَّ علیهما السلام، فَتَکلّمَ أبوبکر فقال یَا حبیبة رسول الله، فَتَکلّمَ أبوبکر فقال یَا حبیبة رسول الله صل الله علیه و آله وَ سلم، والهی أنَّ قرابة رسول الله صلوات الله علیه (10:53) علیه من قَرابتی یعنی أنتِ أحبُّ إلیه من عایشه، بنتی وَ أنّکَ لا حبُ إلیهِ من عائشه إبنَتی و لدتُ یومَ ماتِ أبوک (11:16) وَ لا أبقی بَعدهُ أفترانی أعرفُکَ و أعرف فضلک أترانی، أفترانی أعرفک أعرفُ فضلکِ وَ شَرَفَکِ وَ أبنئکِ حقّکِ وَ میراثکِ من رسول الله.
میخواد وجه شرعی بهش بده. وجهه شرعی و رسولی و رسالتی و حفظ احترام رسول، مثل مشرکین که برای حفظ احترام خدا گاو می پرستنا.
عَلی إنّی سَمِعتُ أبائکَ رسول الله صل الله علیه و آلهِ وَ سلّم یَقولْ لَا مورثْ مَا ترَکْنَا فَهُوَ صَدقه. فَقالَ بَعدَ مَا خَاطَبَ فی المَسجد فَقَالَتْ وَ هُوَ فی حالت الموت فَقالت أرءیتکما (12:06)
حدیثَاً عن رسول الله صل الله علیه و آله و سلم تَعرفانِهِ وَ تفعَلانِ بِه فَقالَ نعم فقالت لَشتُکُمَا الله ألم تسمَعَا رسول الله صل الله علیه و آله وَ سلم یقولْ رضا فاطمه مِن رضای وَ سخطُ فاطمة من سخطی فَمَن أحقُ فاطمه ابنتی فقط أحبنی فمن أرضا فاطمة فقط أرضانی فمن أسقط فاطمه فقط أسقتنی.
قالا نعم، بله شنیدیم، لقد سمعناهُم عن رسول الله صل الله علیه و آله و سلم قالتْ وَ إنّی اُشهِدُ الله وَ مَلائِکَتَهُ وَ أنَّکُمَا (12:53)
کما أرضتمانی وَ لقد لقیتُ النبی صل الله وََ لقد لقیتُ النبی صل الله علیه و آل سلم (13:07) علیه فقالَ أبوبکر أنا عائذ بالله و تعالی من سَخَطَهِ وَ سَخَطکَ یا فاطمه ثم انتهبَ أبوبکر یبکی حتی کادت نفسُهُ أن تَذهق و هی تقول والله (13:23) علیک فی کلِ صلاةٍ أصلیها ثمَّ خَرجَ باکیاً فجتمع الناسُ علیک، و یقول حفیدها الامام الصادق صلوات الله علیه وَ کانَ سببا وفاتها (13:41)
مولا فلانٍ نکضها بنعل السیف فأسقطَ محسناً وَ مرضت من ذلکَ مرضاً شدیداً حتی مَات.
(نوحه خوانی)
اللهم صل علی محمد و علی آل محمد
أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ یَكْشِفُ السُّوءَ
أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ یَكْشِفُ السُّوءَ
أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ یَكْشِفُ السُّوءَ
اللَّهُمَّ اشْرَحْ صُدُورَنَا بِنُورِ الْعِلْمِ وَالْإِيمَانِ وَمَعَارِفِ الْقُرْآنِ الْعَظِيمِ، وَوَفِّقْنَا لِمَا تُحِبُّهُ وَتَرْضَاهُ، وَجَنِّبْنَا عَمَّا لَا تُحِبُّهُ وَلَا تَرْضَاهُ إغفر لَنا ذنوبَنا و اسرافنا فی أمرنا وَ تَوَفَّنا مَع الابرار وَ توَقنا مِنَ الاشرار.
وَالسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحمة الله.
فردا ان شالله که روز وفات است، ساعت ده ما بحث رو ادامه میدیم و همین جریان رو انشالله ادامه خواهد داشت و اگر توفیق حاصل شد، مواقعی که مناسبات وفیات یا اعیاد حوزه تعطیل است اینجا منزل خودتون، بحث علمی داریم مقدمتاً و هم بحث راجع به صاحب اون شهادت و یا ولادت خواهیم داشت به یاری خداوند. (23:19)
بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ
ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَالَمِينَ وَصَلَّى ٱللَّهُ عَلَىٰ مُحَمَّدٍ وَعَلَىٰ آلِهِ ٱلطَّاهِرِينَ
از قضا بحث های اقتصادی غرور و غرر هم آقایون فقها بر محور قرآن نکردند. مناسبت استمرار پیدا میکنه تا امروز که در باب غُرور و غَرر ما مقداری بازتر صحبت کنیم.
یکی از آیاتی که خیلی باید روش دقت کنیم، قضیه غروری ست که آدم و حوا مبتلا بهش شدن، چنانکه در سوره اعراف آیه بیست و دو (فَدَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْآتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ) [الاعراف: آیه ۲۲].
این غرور مال کی بود که دلو انداخت شیطان و با دلو این ها رو از اون جایی که داشتند، کشید. (دَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ) [الاعراف: آیه ۲۲] دلو انداختن یه حساب دیگه ای داره. دلو در چاه بعید و جایی بعید، چاه یا مثل چاه و آب می کشید بیرون.
اینم (دَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ) [الاعراف: آیه ۲۲] نمایش جریان این بود که میخوام براتون آب بیارم بیرون، می خوام چیزی حیات بخشی به شما تحویل بدم.
مثل (وَتُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ) [بقره: آیه ۱۸۸] ها (تُدْلُوا بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ) اونم از دلوه.
شما اگر یک مالی به یک حاکمی بدهید که او به نفع شما حکم کند، این مال دلوه، یعنی با این مال می ندازید یک امر حیاتی را سلب می کنید در بُعدی و ایجاب می کنید در بُعدی دیگر، ولو شیطانی ست.
در اینجام (فَدَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ) [الاعراف: آیه ۲۲] خب این دلو، اما غرور کی؟
آیا غرور شیطان که (وَلَا يَغُرَّنَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ) [فاطر: آیه ۵] خود شیطان غرور است؟ خب بله غرور است، اما ماده غرور در خود شیطان است فقط؟ یا باید ماده غرور در طرف مغرور هم باشد تا اینکه غرور حاصل بشه؟
با مشت که نمیشه آهن سرد را کوبید، می شود با مشتی که از حرارت نسوزه آهن خیلی داغ را کوبید یه مقداری نرم بشه، بسم الله.
بنابراین در این فاعلیت، قابلیت شرط است و در این قابلیت فاعلیت شرط است و بینهما این دلو است. این ماده غرور در کجاست؟
گاه ماده غرور در طرفین است، گاه ماده غرور در غارّ است و در طرف مغرور نیست و در او ایجاد می شود ماده غرور، یا از ضعفش به عنوان نقطه ضعف استفاده میشه.
در اینجا (فَدَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ) [الاعراف: آیه ۲۲] آیا آدم و حوا مغرور بودند که شیطان این دو تا رو (دَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ) [الاعراف: آیه ۲۲] یا نه؟ خب بله مغرور بودن.
چطور مغرور بودند؟ غرور فقط به نکبات که نیست، غرور به رحمات هم هست. احیاناً به نکبت انسان مغرور میشه (وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا) [کهف: آیه ۱۰۴] (هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالًا) [الکهف: آیه ۱۰۳] (الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعًا) [کهف: آیه ۱۰۴].
چیز بد به نظرش خوب میاد
(علیکم السلام)
و گاه اوقات نخیر، چیز خوب او را از او می ستاند، او را گیج می کند، او را گم می کند، همین خوب تحویل به بد داده می شود، این قرانی که هادی الی الله است، این قرآن را وسیله ضلالت قرار میده، رسول که هادی بالقرآن است، به وسیله فرمایشات رسول یا فرمایشات منسوب الی الرسول، ایجاد ضلالت و بُعد عن الرسول می کند.
حالا آدم مخصوصاً محور بحث آدمه، آدم علیه السلام مبتلای به چند غرور شد. یکی اینکه خداوند او رو بدون پدر و مادر خلق کرد، این یک امتیازی ست.
مرحله دوم این است که (فاذا خلقته و نفخت) (فَإِذَا سَوَّيْتُهُ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ) [ص: آیه ۷۲] این امر قبل از اینکه آدم خلق بشه، جسمش قبل از اینکه، روحش خلق بشه این امر بود.
پس از اینجا ما استفاده می کنیم چنانچه در تفسیر هم عرض کردیم که بعد از اینکه خداوند روح در جسد آدم دمید، بلافاصله (فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ) [ص: آیه ۷۲] فاصله نیست، (فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِينَ).
اینم بحث کردیم اونجا که آیا (عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا) [بقره: آیه ۳۱] قبل بود یا بعد بود؟ حالا چه قبل بود چه بعد بود، ما در مواد غرور داریم بحث می کنیم.
غرور اول، آدم را خداوند بدون پدر و مادر از خاک آفرید، امتیاز. امتیاز دوم غرور دوم، أسْجَدَ لَهُ مَلائِکَة.
غرور سوم، حالا البته سجده اگر قبل باشد مشکل تره، اگر بعد باشد آسون تره، حالا هر وقت بوده، آیا سجده قبل از (عَلَّمَ آدَمَ) [بقره: آیه ۳۱] بوده؟ بعد بوده؟ این بحث رو نمی خوایم بکنیم. (أسْجَدَ لَهُ مَلائِکَة).
سوم (وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا) [بقره: آیه ۳۱] خب این سه مرحله، سه بُعد غرور، مثلثی از غرور را که هر زاویه ای، زاویه بسیار بسیار زاویه عجیبی است که در بعضی از مراحل هاویه است و غاویه است، این سه زاویه غرور و مواد غرور در آدم شد، حوا در ضمن بود.
بعد شیطانم که غروره، شیطانم با چه دلوی این ها رو مورد همون غروری که داشتند که قابلیت اغوا و اظلال بود، با چه دلوی؟ با دلوی که (مَا نَهَاكُمَا رَبُّكُمَا عَنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ إِلَّا أَنْ تَكُونَا مَلَكَيْنِ أَوْ تَكُونَا مِنَ الْخَالِدِينَ) [الاعراف: آیه: ۲۰]. آدم گول خورد.
وقتی که آدم مغرور شد بعد (وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ وَنَادَاهُمَا رَبُّهُمَا أَلَمْ أَنْهَكُمَا) [الاعراف: آیه ۲۲] الی آخر. عورت ظاهر شد.
دو عورت داشتند این ها، عورت مهم عورت روح بود. عورت روح که به وسیله نعمت خداوند مغرور می شود و خود را فراموش می کند و نعمت خدا را فراموش می کند، ولو در کمترین مراحل است.
در کمترین مراحل عصیان فرض کنید باشه، این غروری که این ها رو بهش مبتلا شدند و شیطان هم که غَرور است و (إِنِ الْكَافِرُونَ إِلَّا فِي غُرُورٍ) [الملک: آیه ۲۰] غرق در دریای غرور است، عرض می شود که غروری اون ها داشتند، غروری هم شیطان، دلوی هم شیطان درست کرد که اینا رو توجه داد که شما خب بالاخره این موهبتی که خدا به شما داده، جناب آدم بی پدر و مادر خلق کرده از خاک، بعداً (أسْجَدَ لَهُ مَلائِکَة) بعداً (عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا) [بقره: آیه ۳۱] این اسجادم به این حساب است که اینا سجده لله، سجده شکر می کنند برای اینکه آدم معلم الملائکه شد، شیطان میگه که آدم تو بالاترم میشه بری، همین جا بمون، اصلاً فرشته شو، اصلاً مثل آدم نباش که مبتلا به عصیان احیاناً بشه، اصلاً فرشته بشو، عقل محض شو.
غرور آدم را گرفت و در اثر غرور آدم و در اثر (وَقَاسَمَهُمَا إِنِّي لَكُمَا لَمِنَ النَّاصِحِينَ) [الاعراف: آیه ۲۱] و در اثر چه و چه و چه، خود را باخت (وَعَصَى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوَى) [طه: آیه ۱۲۱] (ثُمَّ اجْتَبَاهُ رَبُّهُ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَى) [طه: آیه ۱۲۲].
من چرا آدم رو پیش آوردم؟ برای اینکه آدم های دیگه حواسشون جمع بشه، از جمله خودهامون. آدم قبل از نبوت مبتلای به عصیان شد به حساب غرور، البته بعد از نبوت نه، بعد از نبوت کسی که نبی است، رسول است در هر مرحله ای از مراحل است، مبتلای به عصیان شدنش این قطعاً درست نیست بر حسب ادله قرآنیه و سایر ادله.
پس مادون المعصوم مبتلای به غرور می شود یا غرور بزرگ یا غرور کوچک یا غرور متوسط.
حالا من خودم رو مثال می زنم. عقل خیلی دارم اگر البته، عقل خیلی دارم، علم خیلی دارم، تقوا خیلی دارم، مال خیلی دارم، شاگرد خیلی دارم، مأمون خیلی دارم، خیلی خیلی خیلی، خودم رو گم می کنم.
جوری گم می کنم که (علیکم السلام) بعضی وقتا موجب می شود که من صحیحی را که شما گفتید بگم غلط، بعدم خیلی خجالت بکشم، بگم من غلط کردم، یاالله، و خدا مبتلا نکنه انسان رو به این غرورهای نورانی.
یک مرتبه به وسیله ظلمت انسان مغرور می گردد، بعد به وسیله هوا، به وسیله حیات دنیا، به وسیله امانی، به وسیله اکاذیب، به وسیله عقاید باطله، عقاید فاسده انسان مغرور می گردد، این (ظُلُمَاتٌ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ) [نور: آیه ۴۰].
ولکن از این در یک بُعد مشکل تر و کلافه، بیشتر کلافه می کند طرف رو، اینکه به وسیله نور مغرور گردد. عالم است، خیلی هم عالم است در بُعدی از ابعاد مغرور.
آقا بنده بیست مرتبه کفایة الاصول رو درس دادم، شرح کردم، چه کردم، فلان کردم، فلان کردم، در اصول از همه علمای اصول بنده لاسمحلا بنده مقدم تر، حالا از من آیه سؤال میکنن، مغرورم دیگه، آیه رو جواب میدم، از من فلسفه سؤال میکنن جواب میدم، عرفان جواب میدم، آیه قران جواب میدم.
عه آقا آخه اونی که تو خوندی فرض کن نوره، فرض کن اون علمی که تو دریافت کردی فرض کن نوره که ظلمته، خب شما که فرض کنید که علم اصول بلدید، این دلیل نمی شود که شما معارف قرآن رو هم بدونید.
علم فقه بلدید دلیل بر این نیست که معارف قرآن را بدانید، منطق بلدید، عرفان بلدید، فسلفه بلدید، خرفان بلدید، هر چه بلدید و شما اصلاً با قرآن کاری ندارید بعد از هشتاد سال و بیشتر نود سال، تأسف می خوردید که تمام زندگی من تباه شد که من به قرآن توجه نکردم.
شما چرا دخالت می کنید در اموری که وارد نیستید؟ این غرور است، غرور. و غرور از جهل است، منتها جهل مراحلی داره. یک جهل آدم داریم، یک جهل شیطان داریم.
خب خیلی فاصله است بینشون، جهل آدم جهل مغفوره، اما در بعضی از مواقع است که انسان اگر توجه کند و خود را نبازد و خود را گم نکند، ساکت میشه در بعضی از مطالب.
آقا بنده که با کتاب الله تماس ندارم، کار نکردم، فکر نکردم، دقت نکردم، بحث نکردم، زیر و رو نکردم، از من یک آیه ای رو سوال می کنند، همینطور جواب بدم و اگر جواب درست نبود توجیه، تأویل، شد و رسنا، شغلطنا (35:14)
ما برحسب افکار گوناگون که داریم و درجات گوناگون و استعداد گوناگون، قابلیت های گوناگون پس فاعلیت های گوناگون که داریم، بنابراین اختلاف هم پیدا می کنیم.
اول مرجع اختلافات کیست؟ الله. سوره شوری آیه ده (وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبِّي عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ) [شوری: آیه ۱۰].
اینه دیگه، مرجع اختلافات اونیکه هیچ وقت اشتباه نمیکنه، تقیه نمیکنه، نمی ترسه، این حرفا نیست، صاف مطلب را می گوید اگر که ما از او سوال کنیم، بتوانیم سوال کنیم، بالوحی یا به واسطه، مطلب رو میگه (وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ ذَلِكُمُ اللَّهُ رَبِّي عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ) [شوری: آیه ۱۰].
این مرحله اولی ست. خب درسته الله رفع اختلافات میکنه، انبیاء به وسیله اتصال وحی که دارند، اختلافات عقلی، اختلافات بشری، اختلافات درونی و برونی، اختلافات قبل از وحی را به وسیله وحی حل می کنند، ما که نبی نیستیم چی؟ بعد الانقاطء عصمة الطاهره (36:31)
چیکار کنیم؟ عصمت طاهره منقطع هست، عصمت رسولی، عصمت رسالی، این چهارده نور پاک نیستند در بین ما، سیزده تا وفات کردند، یکی ام که هست دستمون به دامن او نمی رسه.
خب اینجام (وَمَا اخْتَلَفْتُمْ فِيهِ مِنْ شَيْءٍ فَحُكْمُهُ إِلَى اللَّهِ) [شوری: آیه ۱۰] ٰالله که هست نمی میره، ولکن ما نمی توانیم استیحاء کنیم از او و از او سوال کنیم وحی کنه، ولی کتابش هست.
کتاب الله هست. کتاب الله مهم تره یا رسول الله؟ اصلاً سند فضیلت رسول الله کتاب الله است. کتاب الله هست، کتاب الله هست، رسول نیست، علی نیست، حسن نیست، فاطمه نیست، حسین نیست، ائمه نیستند، نیستند، نیستند.
اما یک معصوم در میان ما هست که این نشان دهنده صدردرصد تمام احتیاجات ضروری ست که در طول تاریخ اسلامی الی یوم القیامة ما داریم، ولی باید سراغش رفت دیگه.
پس الله، دست وحی به الله نمی رسد در تغیب عصمت، کتاب الله، علی ضوء کتاب الله رسول الله، این طوری ست دیگه، رسول الله درحاشیه کتاب الله هست.
اگر بر فرض چند تا لو، ما در زمان رسول الله صلوات الله علیه بودیم و ایشون چیزی برخلاف قرآن می فرمود، می گفتیم معذرت می خوایم یا محمد، نخیر شما رسول نیستید، قاعده این بود دیگه.
برای اینکه تناقضه بین وحی اصل که کتاب الله هست و وحی فرع که سنت رسول الله است نمیشه که. وقتی که رسول سند بزرگش و سند حتمیش کتاب الله است، ائمه چطور اند؟ خب معلوم.
مرحله اولی الله، مرحله ثانی کتاب الله، مرحله ثالثه رسول الله، مرحله رابعه الأئمه فی دین الله که این ها راوی عن الرسول اند.
ائمه صلوات الله علیهم روایت می کنند آنچه را رسول در وحی قرآن از الله وحی کرده است و در وحی سنت از رسول الله نقل کرده اند، این مرحله چهارم.
مرحله پنجم چی؟ کسانی که از قرآن آگاهی نمیتونن داشته باشن یا دنبالش نرفتن می تونستن برن یا نمی تونن نمی تونن دنبال قرآن برن، چیکار کنن؟
دسترسی به الله نیست که نبوت نیست، به کتاب الله نیست که نمی تونن دریافت کنن اونطوری که قانع کننده باشد، به رسول الله نیست که وفات فرموده اند، به ائمه معصومین هم که نیست و اونی هم که هست، دست به دامنش نمی رسه، پس به کی باید؟ باید تمسک کنند به مستخرجین من کتاب الله.
